...

Sen medo camiño...
Sen medo respiro...
Ando na procura de min mesma, escapando de ti, de él, de todo...
Vivo onde xa non queda nada; onde os soños perden o seu significado; onde o amor non é máis que un recordo perdido no tempo, onde se respira por rutina e a xente se entrega a un “futuro” que condiciona e transforma o presente nun pesadelo... Onde non existe o significado de persoa, e estas se compran e se venden...

Mais non teño medo...

Non preciso ter fe nin crer en Dios, só na morte...

Só ela nos rescatará do inferno...